Bazı İnsanlar Neden Sevilince Soğur?

Başta ilgilidir, meraklıdır, çabalar. Mesaj atar, sorar, yakınlık kurar. Ama sevildiğini hissettiği anda bir şey değişir. Mesafe koyar, geri çekilir, soğur. Bu durum karşı tarafı şaşkına çevirir: “Ben ne yaptım?” Aslında çoğu zaman cevap nettir: Hiçbir şey. Sorun sevilmekle ilgilidir.

Bazı insanlar için sevilmek huzur değil, tehdit hissi yaratır. Çünkü sevgi beraberinde yakınlık, bağ ve sorumluluk getirir. Bağ kurmak ise incinme ihtimalini artırır. Geçmişte sevildiği halde terk edilen, hayal kırıklığı yaşayan ya da duygusal olarak güvende hissetmeyen insanlar, sevgiye karşı temkinli olmayı öğrenir. Zihin, “yaklaşırsam canım yanar” diyerek geri çekilmeyi seçer.

Sevilince soğumanın bir diğer nedeni alışılmış duygulardır. Bazı insanlar kaosa, belirsizliğe ve dengesizliğe alışkındır. İlgi görmediği ilişkiler onlara tanıdık gelir. Sağlıklı, net ve sıcak bir bağ ise yabancı hissettirir. İnsan bazen kendini iyi hissettiren değil, tanıdık hissettiren duygulara yönelir.

Bu durum özgüvenle de ilgilidir. Kendini yeterince değerli görmeyen biri, sevildiğinde bunu sorgular. “Beni neden seviyor?”, “Gerçekten beni mi istiyor?” gibi düşünceler zihni meşgul eder. Sevgi keyif vermek yerine baskı yaratır. İnsan bu baskıdan kaçmak için duygusal mesafe koyar.

Bazı insanlar sevilince kontrolü kaybedeceğini düşünür. Sevgi, duvarları indirir. Duvarlar inince gerçek benlik ortaya çıkar. Bu da savunmasızlık demektir. Savunmasız kalmamak için soğumak, daha güvenli bir yol gibi görünür. Çünkü mesafe, insanın kendini koruma biçimidir.

Dışarıdan bakıldığında bu kişiler “ilgisiz” ya da “duygusuz” gibi algılanır. Oysa çoğu zaman tam tersidir. Fazla hisseden, fazla düşünen ve fazla incinmiş insanlardır. Soğumak, hissetmemek değil; fazla hissettiği için geri durmaktır.

Sevilince soğuyan insanlar sevgiyi istemez değil, nasıl taşıyacağını bilemez. Çünkü sevgiye alışmak, bazen sevilmemeye alışmaktan daha zordur.

Belki de asıl soru şudur: Sevilmek mi zor, yoksa sevilmeye izin vermek mi?