Hayat Neden Bazen Hiçbir Şey Hissettirmez?

Bazen insanın hayatında her şey yerli yerindeymiş gibi görünür ama içerde garip bir boşluk vardır. Ne büyük bir üzüntü vardır ne de gerçek bir mutluluk. Günler akar, işler yapılır, konuşmalar olur ama insan kendini sanki dışarıdan izliyormuş gibi hisseder. Hayat devam ediyordur ama duygu yoktur. İşte bu his, çoğu kişinin yaşadığı ama adını koymakta zorlandığı bir durumdur.

Bu hissizlik çoğu zaman bir anda ortaya çıkmaz. Uzun süre bastırılan duyguların, ertelenen tepkilerin ve “şimdi sırası değil” denilen hislerin birikmesiyle oluşur. İnsan üzülmemek için üzülmeyi, kırılmamak için sevinmeyi bile kısmaya başlar. Zamanla zihin, duyguları tamamen kısarak kendini korumaya alır. Bu bir güçlenme değil, savunma halidir.

Hayatın hiçbir şey hissettirmemesi bazen yoğunlukla ilgilidir. Sürekli koşturmak, düşünmek, yetişmek… Zihin hiç durmadığında, hissetmeye alan kalmaz. İnsan bir noktadan sonra otomatik pilota geçer. Yaşar ama hissetmez. Bu durum fark edilmezse, içten içe bir kopuş hissi yaratır.

Bazı insanlar için bu hissizlik, hayal kırıklıklarının ardından gelir. Çok umut etmek, çok beklemek ve karşılığını alamamak… Zihin kendini bir daha aynı acıyı yaşamamak için kapatır. Hissetmemek, üzülmemekle eş değer hale gelir. Ama bu koruma, beraberinde sevinci de götürür.

Bu boşluk hali çoğu zaman suçlulukla karışır. “Her şeyim var ama neden böyle hissediyorum?” sorusu insanı daha da içine kapatır. Oysa hissetmemek nankörlük değil, yorgunluktur. Ruhun bir mola istemesidir.

Bu dönemlerde yapılması gereken şey kendini zorlayarak mutlu olmaya çalışmak değildir. Daha çok durmak, dinlemek ve bastırılan duygulara alan açmaktır. Hisler geri gelmezmiş gibi görünse de, aslında sadece sessizleşmiştir. İnsan kendine izin verdiğinde, duygular yavaş yavaş yeniden yüzeye çıkar.

Hayatın hiçbir şey hissettirmediği anlar, kaçılması gereken zamanlar değil; fark edilmesi gereken duraklardır. Çünkü insan, en çok hissetmediğini fark ettiğinde kendine yaklaşır.