İnsan Neden Kendi Hayatını Sabote Eder?

İnsan bazen tam her şey yoluna girecekken yanlış bir karar alır. İyi giden bir ilişkiyi bozar, fırsat varken geri durur, tam mutlu olacakken kendini durdurur. Sonra da şu cümleyi kurar: “Neden yine kendime yaptım?” Aslında bu sabotaj bilinçli değildir. İnsan çoğu zaman hayatını değil, kendi korkularını korur.

Kendi hayatını sabote etmenin en büyük nedeni, alışılmış duygulara bağlı kalmaktır. Kulağa garip gelse de insan, mutsuzluğa bile alışabilir. Kaos, stres, belirsizlik tanıdık hale gelir. Huzur ise yabancı hissettirir. Zihin tanımadığı duyguları risk olarak algılar ve kişiyi geri çeker.

Bir diğer güçlü neden başarısızlık korkusu değil, başarı korkusudur. Başarmak sorumluluk getirir. Değişmek, görünür olmak ve beklentileri yükseltmek demektir. Bazı insanlar için başarısız olmak daha güvenlidir çünkü sonuçları önceden bellidir. Başarı ise bilinmezliktir.

Özdeğer duygusu düşük olan insanlar, iyi şeyleri hak etmediklerine inanır. Bu inanç bilinçaltında çalışır. İnsan farkında olmadan iyi giden her şeyi sabote eder çünkü içten içe “Bu bana fazla” hissi vardır. Kendini koruduğunu sanarken aslında kendini engeller.

Sabotaj bazen erteleme olarak çıkar karşımıza. Bazen yanlış insanı seçmek, bazen susmak, bazen de tam konuşması gereken yerde kaçmak. Hepsi aynı yere çıkar: İçsel bir çatışma. Bir yan ilerlemek ister, diğer yan güvende kalmak.

Geçmiş travmalar da bu döngüyü besler. Daha önce denemiş ve kırılmış biri, tekrar kırılmamak için kontrolü ele almaya çalışır. Sabote etmek, “en azından nasıl biteceğini ben seçtim” deme şeklidir. Bu da insana sahte bir kontrol hissi verir.

Kendi hayatını sabote eden insanlar tembel, kararsız ya da zayıf değildir. Aksine çoğu zaman fazlasıyla farkında, derin düşünen ve çok hisseden insanlardır. Sorun istek değil, izin meselesidir. İnsan kendine mutlu olmaya izin veremediğinde, sabotaj kaçınılmaz olur.

Belki de en acı gerçek şudur:
İnsan bazen başkalarından değil, kendinden korunmaya çalışır.